İsa Bu Köye Uğramadı

Epeydir okuduğum kitaplarla ilgili paylaşımda bulunamadım blogda. Yazmaktan çok okumayı sevmeye başlıyorum sanırım. Kitaplarla ilgili olarak yapıyorum bu tespiti elbette. Yoksa bişeyler karalamayı çok seviyorum. Neyse, şimdi aklıma başka başka şeyler de geliyor ve aslında bir kitaptan bahsetmek istediğim bu blog yazısı bambaşka bir hâl alacak kitaptan bahsetmeye başlamazsam :)

Yazar, ressam, doktor, aktivist, anti-faşist Carlo Levi. Romanı okuyana kadar hakkında çok bilgi sahibi değildim. Ki hâlâ olduğum söylenemez. Italo Calvino ve Jean-Paul Sartre gibi iki ismin önsöz yazdığı bu romanı okurken pek çok defa Anadolu'dan bir hikâye olduğunu düşündüm. İsimler, yerler, inançlar farklı olabilir insanlar aynı, kaderleri aynı.

Otobiyografik olduğu söylenen bu romanını okumanızı tavsiye ederim. Aslında dünyanın ne kadar küçük, farklı coğrafyalarda farklı inançları olan farklı dilleri konuşan insanların kaderlerinin aslında ne kadar da bir olduğunu görmenize yardımcı olacaktır...

İsa Bu Köye Uğramadı - Carlo Levi

* * *
Köylüler yaşayabilmek için hep borçlanıyor ve bu borçlar birike birike en güzel mevsimlerin bile umutlarını önceden yutuyordu.

* * *
Bu içine çevrik kardeşlik, bu ortak acı duygusu, bu boynunu büküş, sabır, bu binlerce yıllık dert ortaklığı, köylüleri birbirine bağlayan tek duygu budur işte: dinsel değil, tabii bir duygu.

* * *
Ne devlet, ne din bağlarını önemseyen bu insanlar arasında kan birliğinin büyük bir önemi vardı. Aile, toplum, hukuk duygusu da değildi bu aslında: esrarlı, büyülü bir içten yakınlık duygusu.

* * *
Hiçbir alışkanlık, hiçbir kural, hiçbir kanun zorunlu bir ihtiyaca, coşkun bir isteğe dayanamaz.

* * *
Bu topraklardan sürü sürü o kadar insan gelmiş geçmiş ki her kazılan yerden bir şeyler çıkar gerçekten. Kazmayı yiyen bir eski mezarın göğsünden çömlekler, küçük heykeller, paralar fışkırıverir günışığına.

* * *
Bu gençler, Tanrı saydıkları devletle kendilerini bir görüyor, bu birleşme de çiftleşme hazzına benzer bir haz veriyordu onlara.

* * *
Boş ve birörnek saatlerin içinde ne anıların bir anlamı kalıyordu, ne de umutların. Geçmiş, gelecek iki ölü su birikintisi gibiydi.

* * *
Bütün bu çocukların garip bir hali vardı: Bir yandan hayvanlara, bir yandan insanlara benziyorlardı. Doğuştan sabırlı olmaya, acı çekmeden acının ne olduğunu bilmeye hazır gibiydiler. Oyunları şehirdeki, her yerdeki halk çocuklarının oyunlarından başka türlüydü. Tek can yoldaşları hayvanlardı. Köylüler gibi içine kapalı, susmasını bilen, bütün saflıklarına rağmen sır vermeyen insanlardı hepsi.